Ons Lisette gaat met pensioen

‘Ook ik ben Stadlander’

Het was een wereld die ze niet kende toen ze zeven jaar geleden bij ons Klanthuis begon. Nu zegt ze: ,,Het heeft mijn leven verrijkt, eigenlijk is het jammer dat ik zo laat ben begonnen.’’ Toch gaat Lisette eind deze maand met pensioen. ,,Er is nog meer in het leven.’’

Ze is 65, stopt dus iets eerder. Haar man is al thuis, dat speelt mee. Straks krijgt ze meer ruimte om vaker op de kleinkinderen te passen en echt van die momenten te genieten. En kan ze tijd maken voor hobby’s als samen muziek maken in de harmonie, Spaanse les en in de toekomst misschien koken voor het Steunpunt voor ouderen in haar dorp. Een leven dat zich makkelijk vult.

Bij ons Klanthuis gaat de telefoon de hele dag, honderden keren. De mails stromen binnen en tegenwoordig chatten onze medewerkers ook met de huurders. Intensief werk. Afgewisseld met werken aan de balie aan de Rooseveltlaan waar we deze middag Lisette treffen. Ze is bezig met een huurster die binnenkort de aannemer kan verwachten. Geduldig krijgt die van Lisette uitleg. Een grote glimlach is het bedankje.

De juiste toon

,,Het is een mooie wereld, waar je echt iets voor mensen kunt betekenen, maar af en toe is het ook zwaar en moeilijk.’’ Niet iedereen aan de telefoon is even geduldig, ervaart ze regelmatig. ,,We proberen zo snel mogelijk te realiseren wat de huurder wil. Maar de aannemer kan niet meteen de andere dag op de stoep staan, zo werkt dat niet.’’ Daarom is het voor elke medewerker belangrijk steeds de juiste toon te vinden in het contact. ,,Het ene moment heb je iemand die een reparatieverzoek heeft of iemand die een woning zoekt, het volgende moment meldt iemand een overlijden… Je bent voortdurend aan het schakelen.’’

Respect

Soms hoort bij dat werk slecht nieuws. Als iemand bijvoorbeeld nu een nieuwe keuken wil omdat de oude niet tiptop meer is. ,,De afspraak is na achttien jaar. Als de keuken pas tien jaar oud is, komt er geen nieuwe. Dat zijn antwoorden die mensen eigenlijk niet willen horen. Maar soms kun je niet meer doen.’’ Toch proberen Lisette en haar collega’s van het team zo’n gesprek altijd goed af te sluiten. ,,Met respect voor elkaar, dat lukt meestal wel.’’ Ook als iemand aandringt, toch snel geholpen wil worden. ,,Je moet eens weten wat we als Stadlander allemaal voor onze huurders doen. Dat wist ik niet toen ik begon, maar daar ben ik inmiddels wel achter.’’

Wennen aan pensioen

Soms krijgt ze van een beller opmerkingen over Stadlander. ,,Dan zeggen ze: het is niet persoonlijk hoor. Maar Stadlander…. Dat raakt me toch. Want ook ik ben Stadlander. Ik weet dat je geen toezeggingen moet doen, die je niet kunt waarmaken.’’ Want zeggen dat iemand wordt teruggebeld, terwijl je niet weet of dat ook echt gebeurt, dat werkt niet. ,,Ik heb de afgelopen jaren heel veel geleerd. Hoe langer je dit werk doet, hoe groter je bijdrage kan zijn’’, sluit ze het gesprek af. Ze gaat met pensioen, daar moet ze nog aan wennen. Want ineens is het zover. Bedankt Lisette, we gaan je missen!